Οι λύκοι

Από
Ζητάς να δουν την πληγή σου και να μην τρομάξουν. Στην πέτρα είναι σμιλευμένη. 

Να λες πως δεν συμβαίνει κάτι που συμβαίνει, άρνηση της φύσης, του παραλόγου κληρονομιά. Με πανοπλία σκύλου. Ζητάς συμβουλές από τη μαμά της κοκκινοσκουφίτσας. 

Καλύτερα με λύκους. 

Οι λύκοι είναι πρίγκηπες
που δεν φοβούνται 
τις πληγές 
τις αστοχίες 
και τις γκάφες.

(Άνοιξη 2017)

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Summer, rose, hiding

Από
summer, rose, hiding Beauty, in the beast's yard getting closer she loved someone too pretty before the era of  soul mates before quitting coffee and cigarettes quitting colours mourning shadows that she called  happiness quitting poems and roses quitting Poe, Robert Burns and Jim Morrison they laughed indeed mourning the sacred moments mourning the jokes (July 2016)
Read more »

Ο πάγος δεν ήταν

Από
Ο πάγος δεν ήταν παρά ο σωρός όλων των ψεμάτων. Πώς να τα δεχτώ ξανά,  να τα καλωσορίσω με τα αφόρητα μπαγιάτικα χαμόγελα με τα οποία είχα μάθει να φυτοζωώ για πάντα.  Διάτρητα όρια πληγώνουν την νωπή αξιοπρέπειά μου, που μόλις στέγνωνε στον ήλιο. Τον είδα από μακριά τον Ήλιο. Ή τον φαντάστηκα να ανατέλει, όμως ποτέ δεν ανέτειλε, ποτέ δεν έλιωσαν τα χιόνια. Γιατί δεν ανατέλει ο Ήλιος αν η Γη δεν γυρίσει. Και η Γη δεν είναι δεδομένο ότι γυρίζει από μόνη της. Ούτε η Άνοιξη έρχεται, ούτε τα λουλούδια ανθίζουν από μόνα τους.  Ξεχασμένα χαμόγελα ετών,  όχι τα μπαγιάτικα με τα οποία είχαν αντικατασταθεί από τότε που πάγωσαν κι ύστερα μόνο πάγωναν περισσότερο, ποτέ δεν ζεσταίνονταν.  Παράπλευρη κενή ζωή Στο περιθώριο και στο ενδιάμεσο Οι λαβύρινθοι έμαθα σε βγάζουν πάντα στην αρχή.  Τι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από την απόλυτη εγκατάλειψη του εαυτού μου στις βουλές του σύμπαντος μια ολόκληρη ζωή! 
Read more »