Poetic

σε παρελθόν και μέλλον σε μεταμορφώσεις σε κουκούλια Επιστροφή στην ντροπή. Ένα βαμπίρ λιποθύμησε στην αγκαλιά σου, είπες «δεν είναι φυσιολογικό να λιποθυμάς, ρεζιλευόμαστε», έπεσε στο πάτωμα με τα τριαντάφυλλα, καταμεσίς της πίστας. Βγήκε τρέχοντας στη βροχή, καρφάκι δε σου κάηκε για τον τρελό πιερότο με τα παγωμένα δάκρυα. Καρφάκι δε σου κάηκε για τον τρελό πιερότο με το παγωμένο δάκρυ που έτρεχε στη βροχή. Δεν ήξερες πως αυτό ήταν το μαγικό δάκρυ που μεταμορφώνει τα τέρατα σε πρίγκηπες. Τα τέρατά μου δεν ήθελαν να μεταμορφωθούν. Τα τέρατά μου δεν υπήρχαν. Το δάκρυ της πεντάμορφης ήταν παγωμένο. Τα τέρατα δεν το αναγνωρίζουν. Οι πιερότοι απόμειναν. Μόνοι. 

Στην αυλή του τέρατος κρύβεσαι ρόδο το καλοκαίρι τώρα η πεντάμορφη είναι πιο κοντά Εκείνη κάποιον αγαπούσε όμορφο τότε που αργούσε των ψυχών η αδερφική εποχή Του καφέ και των τσιγάρων η άρνηση αργούσε Και των χρωμάτων η άρνηση Τότε έλεγες ευτυχία πως είναι οι σκιές σκιές πενθείς Αρνήθηκες ποιήματα και ρόδα τον Έντγκαρ Άλαν τον Ρόμπερτ Μπερνς και τον Τζιμ Μόρρισον Γελούσαν Τις ιερές στιγμές πενθείς τα αστεία πενθείς