Πού είδες είδωλα
Πού είδες είδωλα βαμπίρ που λιποθυμούν αφύσικα πάνω σε ρόδα πού είδες είδωλα πιερότων Εκεί που φύλαγες πόνο σε μπουκαλάκι αυτό επέζησε θα το ‘χες κάψει αν το αναγνώριζες μαζί με τα χλωρά και τους δαίμονες που συνέχιζαν να ξεφυτρώνουν στον καμένο τόπο των χάρτινων συντρόφων Παρελθόν και μέλλον έκαψε είπε καλύτερα απ’ το να ζω σαν πεθαμένη Έκαψες ανιαρούς πρίγκηπες τέρατα λαβυρίνθους άλογα ροδοπέταλα ραβασάκια και τον εγωισμό σου τον ίδιο Αρνήθηκες την ιερή ντροπή υπερέβης βίαια το φόβο αποθηριωμένη σε άκουσε ο Επίκτητος και σε σπλαχνίστηκε τον κράτησες σταμάτησες να καις να θρυμματίζεις Τώρα που φεύγει ο λυγμός να δούμε είπε Να αντικρίζει στάχτες χωρίς μάταιο θρήνο σύντροφο που συνήθισε πώς Άκαιρη, άκυρη αλλόκοτη άλλη Πολυκαιρισμένα τραύματα στο μπουκαλάκι που είχε ρουφήξει τη ζωή τα μαγικά της δάκρυα είδωλα που ο καθρέφτης δεν δείχνει πού είδες πρίγκη...