Poetic

Κυκλοφορούσα με τα ξίφη στην πλάτη σαν ναρκωμένος ταύρος, γιατί όταν τα βγάζεις πονάνε περισσότερο. Όλα τα δηλητηριώδη βέλη που μου εκτόξευσαν βγαίνουν από την καρδιά μου.  Και από την πλάτη μου, οι μεγάλες προδωσίες.  Το βέλος αυτό δεν το καταλαβαίνεις καλά όταν εκτοξεύεται και όταν σε τρυπάει.  Μένεις και κυκλοφορείς μ' αυτό σαν ταύρος. Ναρκωμένος.  Το νιώθεις όταν προσπαθήσεις να το βγάλεις.  Άνοιξη 2023

If you never leave You do not return It's a kind of magic To find your twelfth night In the perfect drug 01/02/2021

summer, rose, hiding Beauty, in the beast's yard getting closer she loved someone too pretty before the era of  soul mates before quitting coffee and cigarettes quitting colours mourning shadows that she called  happiness quitting poems and roses quitting Poe, Robert Burns and Jim Morrison they laughed indeed mourning the sacred moments mourning the jokes (July 2016)

Ζητάς να δουν την πληγή σου και να μην τρομάξουν. Στην πέτρα είναι σμιλευμένη.  Να λες πως δεν συμβαίνει κάτι που συμβαίνει, άρνηση της φύσης, του παραλόγου κληρονομιά. Με πανοπλία σκύλου. Ζητάς συμβουλές από τη μαμά της κοκκινοσκουφίτσας.  Καλύτερα με λύκους.  Οι λύκοι είναι πρίγκηπες που δεν φοβούνται  τις πληγές  τις αστοχίες  και τις γκάφες. (Άνοιξη 2017)

Ο πάγος δεν ήταν παρά ο σωρός όλων των ψεμάτων. Πώς να τα δεχτώ ξανά,  να τα καλωσορίσω με τα αφόρητα μπαγιάτικα χαμόγελα με τα οποία είχα μάθει να φυτοζωώ για πάντα.  Διάτρητα όρια πληγώνουν την νωπή αξιοπρέπειά μου, που μόλις στέγνωνε στον ήλιο. Τον είδα από μακριά τον Ήλιο. Ή τον φαντάστηκα να ανατέλει, όμως ποτέ δεν ανέτειλε, ποτέ δεν έλιωσαν τα χιόνια. Γιατί δεν ανατέλει ο Ήλιος αν η Γη δεν γυρίσει. Και η Γη δεν είναι δεδομένο ότι γυρίζει από μόνη της. Ούτε η Άνοιξη έρχεται, ούτε τα λουλούδια ανθίζουν από μόνα τους.  Ξεχασμένα χαμόγελα ετών,  όχι τα μπαγιάτικα με τα οποία είχαν αντικατασταθεί από τότε που πάγωσαν κι ύστερα μόνο πάγωναν περισσότερο, ποτέ δεν ζεσταίνονταν.  Παράπλευρη κενή ζωή Στο περιθώριο και στο ενδιάμεσο Οι λαβύρινθοι έμαθα σε βγάζουν πάντα στην αρχή.  Τι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από την απόλυτη εγκατάλειψη του εαυτού μου στις βουλές του σύμπαντος μια ολόκληρη ζωή! 

Στο στομάχι στη σιωπή του λύκου στο σκοτάδι Στο αιώνιο παρόν μου στο τέλος μίας εποχής και στην αρχή μιας άλλης Ολόδικός μου πρίγκηπας  που έπρεπε εγώ να σώσω  ο πόνος που  δεν αποποιήθηκα κρεμόταν από μια κλωστή σε λάθος μύθο

σε παρελθόν και μέλλον σε μεταμορφώσεις σε κουκούλια Επιστροφή στην ντροπή. Ένα βαμπίρ λιποθύμησε στην αγκαλιά σου, είπες «δεν είναι φυσιολογικό να λιποθυμάς, ρεζιλευόμαστε», έπεσε στο πάτωμα με τα τριαντάφυλλα, καταμεσίς της πίστας. Βγήκε τρέχοντας στη βροχή, καρφάκι δε σου κάηκε για τον τρελό πιερότο με τα παγωμένα δάκρυα. Καρφάκι δε σου κάηκε για τον τρελό πιερότο με το παγωμένο δάκρυ που έτρεχε στη βροχή. Δεν ήξερες πως αυτό ήταν το μαγικό δάκρυ που μεταμορφώνει τα τέρατα σε πρίγκηπες. Τα τέρατά μου δεν ήθελαν να μεταμορφωθούν. Τα τέρατά μου δεν υπήρχαν. Το δάκρυ της πεντάμορφης ήταν παγωμένο. Τα τέρατα δεν το αναγνωρίζουν. Οι πιερότοι απόμειναν. Μόνοι.